حسین شاهوزهی، جوان سیاسی بلوچ در اعتراض به حکم اعدامش،دست به اعتصاب غذا زد

حسین شاهوزهی، جوان بلوچ اهل زاهدان که نزدیک به سه سال در زندان وکیل‌آباد مشهد است، این روزها با اعلام اعتصاب غذا در واکنش به تأیید حکم اعدام در دیوان عالی کشور، جانش در خطر است.. شش ماه نخست بازداشت او با «شکنجه فیزیکی و روانیِ شدید» پر کرد؛ شکنجه‌‌هایی که منجر به اعترافات تلویزیونی شد که هر عقل سلیمی می‌داند محصول فشار و اجبار است، نه حقیقت. حالا حکومتی که با زور و اعترافات اجباری پرونده می‌سازد ادعا می‌کند این جوان کارگر بلوچ چند فقره سلاح داشته و قصد ترور علم‌الهدی را داشته؛ اتهامی که نه تنها ناروا، بلکه خنده‌دار است.

این پرونده کصداق تکرار همان فرایند ناعادلانه همیشگی است: بازداشت، شکنجه، اعتراف تلویزیونی، محاکمه نمایشی و حکم اعدام. جمهوری اسلامی می‌کوشد با «امنیتی» نشان دادن هر صدای اعتراض، حقایق را بپوشاند؛ اما کدام آدمِ عاقل باور می‌کند جوانی کارگر و بلوچ بتواند یا بخواهد علیه مافیای قدرتی که یک انگشتش می‌تواند زندگی‌ها را در مشهد و سراسر کشور به‌هم بریزد «ترور» کند؟ این روایت‌ها ناتوان از پوشاندنِ واقعیت‌اند: شکنجه و اعتراف‌گیری ابزار ساختن مجرم به‌دلخواهِ دستگاه امنیتی‌اند، نه شیوه کشف حقیقت.

صدای حسین شاهوزهی باشیم. او امروز «تنها یک سلاح» دارد: جانش؛ و آگاهانه آن را در کف دست گرفته تا بگوید «من بی‌گناهم.»