بیعدالتی و رانده شدن بلوچها از خانههایشان؛ داستانی از ظلم و بیرحمی در بلوچستان – سمین بلوچ
وضعیت مردم بلوچ، بهویژه افرادی که فاقد شناسنامه و مدارک هویتی هستند، در بسیاری از مناطق ایران ـ بهخصوص در بلوچستان ـ یکی از دردناکترین و پیچیدهترین مسائل اجتماعی و انسانی امروز کشور است.
بلوچها در مناطق مرزی چون زاهدان، خاش، سراوان و دیگر شهرستانهای جنوبشرقی ایران سالهاست که با تبعیض، فقر و بیعدالتی ساختاری دستوپنجه نرم میکنند. یکی از بزرگترین معضلات، بیهویتی و نداشتن شناسنامه است؛ مشکلی که مانع از دسترسی افراد به ابتداییترین حقوق انسانی و شهروندی میشود: از تحصیل و خدمات درمانی گرفته تا اشتغال، حق رأی و حتی مالکیت زمین.
بیشناسنامه بودن، بلوچها را در چرخهای از فقر و محرومیت گرفتار کرده و آنان را از فرصتهای برابر در زندگی اجتماعی و اقتصادی محروم ساخته است. در کنار این، تبعیضهای سیستماتیک و نادیده گرفتن نیازهای مناطق بلوچنشین در برنامههای توسعهای، به گسترش فقر و نابرابری دامن زده است.
در ماههای اخیر، در برخی از مناطق مرزی شاهد وقایعی تلخ و غیرانسانی بودهایم؛ بلوچهای فاقد شناسنامه به بهانه «اتباع خارجی بودن» از خانهها و سرزمین اجدادی خود رانده میشوند. بسیاری از این خانوادهها که سالها در این مناطق زندگی کردهاند، در نیمههای شب، بدون هشدار و اطلاع قبلی، هدف یورش نیروهای مسلح قرار گرفته و به اجبار سوار اتوبوسهایی میشوند که آنان را به سمت مرز و بیرون از کشور میبرد.
در یکی از این رخدادها، در روستای موتور حاجی بلوچ از بخش پشتکوه خاش، حوالی ساعت ۴ بامداد، فریاد وحشت و اضطراب در تاریکی طنینانداز شد. شاهدان میگویند نیروهای نظامی خانهبهخانه وارد شدند؛ در میان ساکنان، زنی که بهتازگی فرزندش را به دنیا آورده بود نیز همراه با خانواده و دیگر اهالی مجبور به ترک خانه شد. صدای گریهی کودکان و نالهی مادران در دل تاریکی صبح، تصویری دردناک از رنج و بیپناهی را رقم زد که هنوز در ذهن مردم منطقه باقی مانده است./ سمین بلوچ/ کمپین فعالین بلوچ