افتتاح بیمارستان صحرایی «نفس» در زاهدان؛ نمادی آشکار از بحران مزمن در زیرساخت درمانی بلوچستان
افتتاح بیمارستان صحرایی «نفس» در زاهدان؛ نمادی آشکار از بحران مزمن در زیرساخت درمانی بلوچستان
دوشنبه سوم آذرماه ۱۴۰۴، بیمارستان صحرایی مرکز «نفس» در زاهدان در حالی بهصورت یکروزه افتتاح شد که این اقدام بیش از آنکه نشانه توسعه خدمات درمانی باشد، بازتابدهنده بحران ساختاری و کمبود شدید امکانات بهداشتی و پزشکی در سیستان و بلوچستان است؛ بحرانی که جمهوری اسلامی طی سالها نسبت به آن بیتوجه بوده و هیچگاه برای رفع آن برنامهریزی مؤثر ارائه نکرده است.
راهاندازی بیمارستان صحرایی، آن هم در مرکز استان، نشان میدهد ظرفیت بیمارستانهای موجود قادر به پاسخگویی به حجم بیماران نیست و مردم برای دریافت ابتداییترین خدمات درمانی، ناچار به مراجعه به مراکز موقت و خیریهای شدهاند. در شرایطی که استانداردهای درمانی باید از سوی دولت تأمین شود، اتکا به بیمارستانهای صحرایی عملاً بیانگر فروپاشی نظام درمانی استان و نبود اراده حکومتی برای سرمایهگذاری در سلامت شهروندان بلوچ است.
بر اساس گزارشهای میدانی، موج بیماریهای فصلی، کمبود پزشک متخصص، نبود تجهیزات پایه و ازدحام بیماران در بیمارستانهای دولتی، از عوامل اصلی ایجاد چنین مراکز موقت است. اما کارشناسان تأکید میکنند که این مشکلات نتیجه مستقیم تبعیض ساختاری و محرومیت تحمیلی بر مردم بلوچستان است؛ تبعیضی که باعث شده استان در شاخصهای سلامت، همواره پایینترین رتبهها را در کشور داشته باشد.
افتتاح این بیمارستان صحرایی اگرچه بهطور موقت بخشی از نیازها را برطرف میکند، اما در سطح کلان، سؤالی جدی را متوجه حکومت میکند؛ چرا در استانی با جمعیت چندمیلیونی، همچنان کمبود بیمارستان، پزشک، اورژانس و تجهیزات ادامه دارد و چرا مردم باید برای ابتداییترین خدمات درمانی، به سازوکارهای موقت و اضطراری وابسته باشند؟
جمهوری اسلامی طی دههها نتوانسته یا نخواسته زیرساخت درمانی بلوچستان را تقویت کند؛ وضعیتی که سلامت مردم را نه بهعنوان «حق»، بلکه بهعنوان موضوعی خیریهای و اضطراری تعریف کرده است./به گزارش کمپین فعالین بلوچ/