بهای مماشات با جمهوری اسلامی؛ امروز امنیت اروپا، فردا چه؟

جمعه ۱ آبان ۱۴۰۵

سال‌هاست که بسیاری از ایرانیان، با صدایی رسا و از سر شناخت و تجربه، به دولت‌های اروپایی هشدار داده‌اند: با جمهوری اسلامی مماشات نکنید! امنیت و منافع ملت‌های خود را قربانی قراردادهای اقتصادی، منافع شرکت‌های بزرگ و لبخندهای دیپلماتیک نکنید. روزی خواهد رسید که بهای این مماشات را نه‌فقط مردم ایران، بلکه شهروندان خودتان نیز خواهند پرداخت.

اما شما چه کردید؟ به هشدارها بی‌اعتنایی کردید. قراردادهای بزرگ اقتصادی بستید؛ از قراردادهای شرکت توتال گرفته تا توافق‌های صنعتی و خودروسازی و دیگر معاملات پرسود. با لبخند و رضایت پای میز مذاکره نشستید، گویی می‌توان با حکومتی که ترور، سرکوب و گروگان‌گیری را به ابزار سیاست خارجی خود تبدیل کرده است، تجارت کرد و هم‌زمان انتظار داشت امنیت اروپا دست‌نخورده باقی بماند.

ما بارها گفتیم که این حکومت صرفاً یک شریک تجاری یا یک بازیگر معمولی در روابط بین‌الملل نیست. حکومتی است که مخالفان خود را حتی در خارج از مرزهای ایران هدف قرار داده و سابقه‌ای طولانی از عملیات تروریستی، تهدید و ارعاب در کارنامه آن ثبت شده است. ترور شاپور بختیار در فرانسه، قتل مخالفان جمهوری اسلامی در کشورهای اروپایی و پرونده‌های متعدد مرتبط با عملیات و توطئه‌های منتسب به عوامل این حکومت، همگی هشدارهایی بودند که نمی‌بایست نادیده گرفته می‌شدند.

اکنون پرسش این است: آیا هنوز هم تصور می‌کنید مماشات هیچ بهایی ندارد؟

امروز، در شرایطی که نگرانی‌ها درباره نفوذ خارجی، فعالیت شبکه‌های وابسته به حکومت ایران و احتمال سوءاستفاده از فضای سیاسی و اجتماعی در کشورهای اروپایی مطرح است، دولت‌های اروپا باید با جدیت و بر پایه شواهد و تحقیقات معتبر عمل کنند. اگر سازمان‌دهی خشونت، تحریک به آشوب یا عملیات مخفیانه‌ای با عوامل جمهوری اسلامی ارتباط داشته باشد، دیگر جایی برای مصلحت‌اندیشی و چشم‌پوشی نیست. هرگونه ارتباط باید مستند و شفاف بررسی شود و مسئولان آن، بدون توجه به عنوان و موقعیتشان، پاسخ‌گو باشند.

البته نباید هر اعتراض، هر تظاهرات یا هر ناآرامی را به جمهوری اسلامی نسبت داد؛ اما به همان اندازه نیز نباید اجازه داد که خطر واقعی نفوذ، تروریسم و عملیات سازمان‌یافته پشت شعارهای دیپلماتیک و ملاحظات اقتصادی پنهان بماند.

اروپا باید میان اعتراض مشروع شهروندان و عملیات سازمان‌یافته خشونت‌آمیز تفاوت بگذارد؛ میان آزادی بیان و آتش‌زدن و کشتار؛ میان فعالیت سیاسی قانونی و شبکه‌های مخفی‌ای که امنیت عمومی را هدف قرار می‌دهند. آزادی‌های دموکراتیک نباید سپری برای فعالیت‌های تروریستی و خشونت سازمان‌یافته شوند.

آقای مکرون و رهبران دیگر کشورهای اروپایی!

امنیت ملی را نمی‌توان با بیانیه‌های زیبا، نشست‌های دیپلماتیک و لبخندهای مقابل دوربین حفظ کرد. امنیت ملی نیازمند شناخت دشمن، ارزیابی واقع‌بینانه خطر و اراده سیاسی برای مقابله با آن است.

و یک پرسش اساسی‌تر: چرا اسرائیل خطر جمهوری اسلامی را جدی می‌گیرد و برای دفاع از امنیت و موجودیت خود، آن را تهدیدی راهبردی می‌داند، اما برخی دولت‌های اروپایی سال‌ها کوشیدند با امتیاز دادن و معامله کردن، صورت مسئله را پاک کنند؟

کشورها در ارزیابی تهدیدها و انتخاب ابزارهای دفاعی خود تفاوت دارند؛ اما هیچ دولتی حق ندارد امنیت شهروندانش را به امید تغییر رفتار حکومتی به خطر اندازد که سابقه تهدید، سرکوب فرامرزی و حمایت از گروه‌های مسلح را دارد. قاطعیت به معنای اقدام بی‌محابا نیست؛ قاطعیت یعنی خطر را انکار نکردن، برای آن خط قرمز روشن داشتن و در چارچوب قانون، با آن برخورد کردن.

ما ایرانیان، بیش از چهار دهه است که بهای این حکومت را با جان، آزادی، تبعید و ویرانی زندگی خود پرداخته‌ایم. خانواده‌هایی داغدار شده‌اند، مخالفان سیاسی تحت تعقیب قرار گرفته‌اند و نسل‌هایی از ایرانیان از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی خود محروم مانده‌اند. اکنون دیگر نباید اجازه داد که سیاست مماشات، هزینه‌های بیشتری بر مردم ایران و شهروندان اروپا تحمیل کند.

بااین‌حال، مسئله فقط امنیت اروپا نیست. آزادی ایران نیز نباید فراموش شود. اگر دولت‌های اروپایی واقعاً به ارزش‌هایی که پیوسته از آن‌ها سخن می‌گویند، از حقوق بشر و دموکراسی گرفته تا آزادی و کرامت انسانی، باور دارند، باید از سیاست‌هایی که به بقای دستگاه سرکوب جمهوری اسلامی کمک می‌کند فاصله بگیرند.

از دولت‌های اروپایی می‌خواهیم که شبکه‌های مشکوک به فعالیت تروریستی یا عملیات مخفیانه وابسته به جمهوری اسلامی را با جدیت و بر اساس شواهد بررسی کنند؛ منابع مالی و مسیرهای پشتیبانی غیرقانونی را شناسایی کنند؛ از مخالفان ایرانی در تبعید محافظت کنند؛ عاملان و آمران جرائم را به دست عدالت بسپارند؛ و هرجا شواهد کافی وجود دارد، روابط سیاسی و اقتصادی خود را متناسب با خطر واقعی بازنگری کنند.

این بار، اگر نه برای آزادی ایران، دست‌کم برای امنیت کشورهای خودتان قاطع باشید.

جمهوری اسلامی باید بداند که اروپا دیگر حاضر نیست فعالیت‌های تروریستی، تهدید مخالفان، عملیات مخفیانه و دخالت‌های غیرقانونی را تحمل کند. هر دولتی که به امنیت و استقلال خود احترام می‌گذارد، باید برای چنین رفتارهایی هزینه واقعی و متناسب تعیین کند.

مماشات، اگر در برابر تهدیدی مستمر به سیاستی دائمی تبدیل شود، دیگر نشانه دیپلماسی نیست؛ نشانه شکست در دفاع از منافع ملی است.