
رژیم جمهوری اسلامی بهجای رویارویی با بحرانهای شدیدی که کشور را فراگرفته و رسیدگی به مطالبات مشروع مردم، برای خاموش کردن صدای آنان به ارعاب، بدگمانی و چوبههای دار متوسل میشود.
کارزار فزاینده صدور احکام اعدام علیه معترضان، از جمله امیر دلشاد، متین شبانی و آرمان معرفتی، نشاندهنده وجود دستگاه قضاییای است که نه برای اجرای عدالت و پاسخگو کردن مسئولان، بلکه برای ایجاد وحشت طراحی شده است. هنگامی که شهروندان برای مطالبه حقوق اولیه خود و رهایی از فشارهای طاقتفرسای اقتصادی به خیابانها میآیند، پاسخ رژیم، اجرای شتابزده احکام اعدام و طرح اتهامات سنگین و سرکوبگرانه است.
رژیم جمهوری اسلامی از دی ماه ۱۴۰۴ تاکنون، اعدام بیش از ۷۳۰ ایرانی را اعلام کرده است؛ اعدامهایی که عمدتاً پس از محاکمههای نمایشی و با هدف عامدانه خاموش کردن صدای مخالفان و حفظ کنترل حکومت انجام شدهاند.
اعدام معترضان هرگز مشکلات ساختاری و ناکارآمدیهای گسترده ایران را حل نخواهد کرد. تبدیل آزادی بیان به جرمی مستوجب اعدام، نشانه قدرت نیست؛ بلکه اعترافی آشکار به ضعف عمیق رژیم و ناتوانی آن در پاسخگویی به مطالبات شهروندان است. //

Leave a Reply